در این شبهای دلتنگی که غم با من هم آغوش است

به جز اندوه و تنهایی کسی با من نمی جوشد

کسی حالم نمی پرسد کسی دردم نمی داند

نه هم درد و هم آوایی با من یک دل نمی خواند

از این سرگشتگی بیزارم و بیزار

ولی راه فراری نیست از این دیوار

برای این لب تشنه دریغا قطره آبی بود

برای خسته چشم من دریغا جای خوابی بود

در این سرداب ظلمت نور راهی بود

در این اندوه غربت سرپناهی بود

شب پر درد و من از غصّه ها دلسرد

کجا پیدا کنم دلسوخته ای هم درد

اسیر صد بیابان وَهم و اندوهم

مرا پا در دل و سنگین تر از کوهم

صدایت هست ، تا صدایت هست نفسی هم هست ، صدایت هست

ز دیده اشک مسرت فشانده ام  آقا

که تا ضریح خودم را رسانده ام  آقا

به شکرانه آنکه به پابوس اجازه فرمودی

هزار مزتبه الحمد خوانده ام آقا

کنارگنبد زردت که قبه نور است

کبوترانه دلم را نشانده ام آقا

جسارت است که در مدح تو سخن گویم

در آسمان تو بالی فشانده ام آقا

بگیر دست دلم را که دستگیر تویی

من آن مسافر در راه مانده ام آقا ...

 
يكی از جاده های پر و پيچ و خم و مه آلود
 
زندگی منو به سوی خودش می خونه.....
 
براي پيدا كردنش همه جا را می گردم
 
از هر پنجره بازی به اميد اينكه انو ببينم
 
سرك مي كشم ولی نيست......
 
روزها منتظر يه قاصدك تا خبری برام بياوره
 
ولی قاصدكها هم نشونی منو را گم كردن......
 
شبها آسمونو نگاه می كنم تا شايد بتونم نشونيشو
 
از ستاره ها بگيرم ولی ستاره ها هم يادشون
 
رفته نيم نگاهی به زمين بندازن تا نگاه يه منتظر
 
روببينن .....

تنهايی رو بيشتر از هميشه احساس می كنم .
 
خسته تر و دلتنگ تر از هميشه به دنبال پناهگاه امن و
 
مطمئن خودم مي گردم تا با رسيدن بهش كمی 
 
آرامش بگيرم ولي مثل اينكه مهربوني كه اون بالاست
 
به تنهايی محكومم كرده.....
 
مهربون عالم اگر تو اينطور ميخوای باشه
 
من كه حرفی ندارم همه ی دلتنگيها و بي كسی ها
 
برای من ولی ازت ميخوام اونی كه دوست ندارم
 
هيچ وقت غمشو ببينم بخنده و شاد باشه.
 
اونو تنهاش نذار و هميشه باهاش باش .
 
فقط ای كاش بهم می گفتی تا كی چشمهای 
 
منتظرم بايد به جاده ي زندگی باشه....؟؟

براي کشتن يک پرنده يک قيچي کافيه

لازم نيست اونو تو قلبش فرو کني يا گلويش را با آن بشکافي.

پرهايش را بزن...

خاطره پريدن با او کاري مي کنه که خودش را به اعماق دره ها پرت کنه

همش باید منتظر باشی و زل بزنی به صفحه سرد مونیتور

و فقط نگات به آیدی یه نفر باشه  و همش دعا کنی که روشن باشه

با اینکه از قبل میدونی مثل تموم شبهای گذشته

 فقط باید چشمای خواب رفته آدمک ایدیشو ببینی

و درد دلاتو براش آف بزاری به اومید اینکه شاید اومد وخوند و جوابتو داد

جوابهایی که مثل همیشه حرفای تازه ای توش نیست

انگار هیچ وقت نمیخواد باور کنه که

                                                       دوستش داری

     پیـشه ام نقـاشیـست

                          گاهـگاهی قفـسی میـسازم    با رنــگ

                                                                         میـفروشـم به شـما

    تا به آواز شقـایق که در آن زندانیـست

                                                                    دل تنـهاییـتان تـازه شود

تو ومن باهم ميشيم ما

مابا هم ميشيم يه دريا عشق

ما عشق زميني تپشش خيلي قديمي

دريا طوفانش زياده اما قلبم طاقت دوري نداره

تو بيا بامن يكي شو تا باز آسمون بباره

ابر آسمون تو شبها جلوي ماهو مي گيره

اما باز از پشت ابرا مهتابو دلم مي بينه

نور مهتاب يه اميده واسه ديدنت دوباره

ديدن دوباره تو روح تازه ي بهاره

تو برام يه آشيونه

توبرام يه تكيه گاهي

تو عروس شهر عشقي

اين اواخر دردهاي پي در پي امانش را بريده بود.

باورش نمي شد که قلبي به بدنش پيوند شده باشد.

 «تو رو خدا بگيد کي قلب عزيزش رو به من هديه کرده؟»

نامزدش علی  در حالي که دست او را در دست داشت گفت:

«جواني که بر اثرتصادف دچار مرگ مغزي شده بود.»

بعد عکسي را از جيبش بيرون آورد.عکس محمد بود ،خواستگار قبلي اش.

همان که براي خوشبختي او حاضر بود با ماشين قراضه اش صبح تا شب

مسافرکشي کند و حالا با همان ماشين تصادف کرده بود.

دستش را روي قلبش گذاشت.خيلي تند مي تپيد.

                                                                          گريه امونش نداد...

 الهی نسوزی تو گفتی بسوزم که هر شب به در چشم بدوزم

من از گریه هر شب یه دریا میسازم همه زندگیمی به چشمات میبازم

صدای دلم رو نشنیده رفتی خراب تو گشتم کلامی نگفتی

تو را میسپارم به دست خدایت فقط گوش این دل همیشه صدایت

یه شب عاشقانه برات گریه کردم  تو هرگز ندیدی به لبهای سردم

تو با بی وفایی به خاکم نشوندی  منه ساده دل رو به غربت کشوندی

نمی بخشمت من ببین روزگارم ببین از جدایی چه بر سینه دارم